Pages

Saturday, February 1, 2020

පීට මහත්තයා

පීට මහත්තයා
"කලේ පැන් ඇත
නැවුම් රහ නැත......"

මොකද මංදා ලිපට වුයේ"
පීට මහත්තයා දඩාස් ගා
නැගිටලා
ටිකිස් ගාලා
ගුවන්විදුලි කට වැහැව්වා.
මැටිල්ඩා උදෙන්ම නැගිටලා
දවල් කෑම එහෙම හදලා
සිය නෑඟණියේ ගෙදර ගියේ
පිට මහත්මයාට යං යං කියලා
දින ගානක ඉද කරපු යාදිකාව
තඹේකට මායිම්
නොකරපු හින්දනේ.
යන්න කලින්
කිටීයාට, බූලාට කෑම පිඟන් දෙක්කට ඇරලා,
ඒවා දෙන හැටි වගේම
කන පිරෙන්න විධාන රොත්තක්ම දුන්නා තමා.
පීට මහත්මයාගේ
එකම දෝණිය
කොළඹ විශ්ව විද්‍යාලයේ.
දෙන්නා දෙමහල්ලෝ
ගෙදර තනියෙන් ගානයි.

මේ ගිය ගමන
පුරුදක් කර ගත්තොත්
????!
පීට මහත්තයාගේ
කන් අඩි රත් වේගෙන
තට්ට හිසටම ආවේ
කොන්කෝඩ් යානාවක වේගයෙන්.....

වහ වහ ගෙයි ඉස්සර පිීට
කිරි හලේ
නැම්බියගේ
ලිප්ස්ටික් හිනාව ගාව පිට මහත්තයා හිට ගත්තා......

"සඅර් මොනාද ඕනා........"

විදුරු වළලු හෙලවෙන හඩට
පිීට මහත්මයාට
ඉල්ලන්න හිතුණේ
වෙන වෙන දේවල්.....

"මට මීකිරි හට්ටියකුයි
පැණි කාලකුයි දෙන්න දුවේ"

දුවේ කියන වචනය නම්
තිත්තම තිත්තට දිවේ ගෑවුණේ

කිරි හට්ටියයි, පැනි කාලටයි
අයිස් පෙට්ටියේ ඉඩ හදා දීලා
පිීට මහත්තයා
මේට් පිප්ටිය එලියට ගත්තා
බ්රම් බ්රෝම්.......
හඬින්
බෑ නොකියා මෝටෝ බයිසිකලේ
පන ගත්තා......
කෙලින්ම ඩගීයගේ බාර් එකට
ගල් කාල සාක්කුවට දාගෙන
මාතර බත් කඩෙන්
හරක් මස් එක්ක බත් එකක් ගත්තා.
මැටිල්ඩා හරක් මස් කන එකයි
ගෙදරට ගෙන එකයි
නවත්වා දැම්මේ මෙයිට දසකයකටත් කලින්.

බූලාටයි , කිටීයාටයි
කිරි, පැණි එක්ක බත් එක්ක අනා
වෙනම කන්න දුන්න පීට මහත්තයා
කාලක්‍රියා කරේ
සාලේ දිග පුටුව මත්තේ......
බුලගෙයි, කීටියටයි
මැඩිල්ඩාගේ කෑම පිගන් දුන්න,
පිීට මහත්තයා ,
හරක් මස් කෑම එකේ ඇටයක් ඉතුරු නොවෙන්න කෑවා.
බුලා බඩ පැලෙන්න කිරිපැණි එක්ක බත් කාලා හිටපු හින්දා
මැටිල්ඩා අක්කාගේ බත් ඉව කල්ලා
කකුලෙන් තල්ලු කරා.
කීටියා ඉතිං ඒ පිඟාන ගාවට කිට්ටු උනෙත් නෑ.
වැනි වැනි කන්තෝරු කාමරේට රිංග ගත්තු
පිට මහත්මයා
ඇදට පැන්නා..........

"එය්යි.....එයි.......
මොකද මේ...........
නැගිටින්න........"

මැටිල්ඩාගේ රීදි සිනු හඬට
පිීට මහත්තයා උඩ ගිහින් ඇහැරුණේ.........

"හපො......යී....
මේ
මොකද
කීටියෝ.....
මොකද බං උඹ බත් කෑවේ නෑත්තේ,
හෑ.....හ්.
බූලෝ උඹත් කාලා නැද්ද...."

කුස්සිය පැත්තෙන්
අහන ප්‍රශ්න වලට උත්තර විදිහට

"ඥා⁣ආවෝ......
ඥා⁣ආවෝ .....
බුබුහ් බුබුහ්
අර්ග්.....බාවුහ්"

වාගේ උත්තර තමයි ඇහුණේ.

"අපොයි මේ මනුස්සයා කාලත් නෑ නේද......"
විස්සෝප හඬත් එක්ක
කේතලේ විසිල් හඩ ඇහුණා

සාලේ ටීපෝ එක උඩ
දුරකතනේ හඬට ආපු
මැටිල්ඩා ....

"අා  ඹව් අක්කේ
දැන් ටික්කට කලින්
ආවේ......
........................
...
අනේ අක්කේ
ආයේ නම් බෑ......
කීටියා කාලාත් නෑ
බූලා කාලාත්.....
අපේ එක්කෙනා කාලත් නෑ
මං එනකොට
කවදකවත් නැතුව මහ දවාලේ නිදි......."

පිීට මහත්තයාගේ කට කොනකට
ආපු හිනාව
දැක්ක බූලා කන්පොට ගහලා
ඉස්සරහ ගාත් දෙක් දික් කරලා
බුහුව්ග් ගෑවා.

Friday, August 23, 2019

නයා ගෙවුණු හැටි

සීයාගේ එනම් අපේ අම්මාගේ ගෙදර පුංචිය.
එහි පලය හෙවිල්ලා තිබුණේ පිදුරු වලිනි.
හැම කන්නයකම පුසුඹ ගහන පිදුරු තට්ටුවක් වහලය මත බැවෙයි.
මේඅකාරයට පලය මත තට්ටු හත අටක්ම පලය මත අරක්ගත් පසුවයි,
පලයේ පිදුරු ඉවත් කරන්නේ,
ඒ ගෙදර ගමගෙවල් කොයිකක මෙන් කාමර දෙකක් , කුස්සියක්, අටුගෙයක් සහ වටපිලක් තිබුණුකි.

සීයාගේ කරුමන්තයට උදව්වෙන එ්කමේක තබා තිබුණේ අටුගේය.
උකුණුගස්, දෑතිගොය්යෝ, ඇඹුල් කැති, පොල කැති ආදි වු උපකරණ වරිච්චි බිත්තියේ මුව අං වල එල්ලි තිබිණි.

"මේ ඇහුණද?"
ඒ දවස්සොල මං හිතා උන්නේ "මේ ඇහුණාද " යනු ආච්චිගේ නම බවයි.

"හෙට වල් කොටන්න පාන්දරියෙන්ම යන්න ඕන......."
සීයා මෙවර හේන සදහා තෝරා ගෙන තිබුණේ තිඹිරිවැවේ ඉස්බඩේ වු කොටසකි.
ආරච්චියාගේ ගෙදර ඉස්සරහ දෙවැටෙන් ද මහගල උඩින් වැටි තිබු රොට්ටුවෙන්ද තිඹිරිවෙල යා හැකි වුවද එතැනින් ඔබ්බට හරි හමන් පාරක් නැත.
කෑලේ මැදින් දිගින් දිගටම යාමෙන් හැදෙන අඩිපාර හේනට පාර වෙයි.
උදෑසනින්ම ආච්චිගේ කුරහන් රොටි සහ ලුණුමිරිස් තලිය පංමල්ලේ ඔබා ගෙන පුරුදු පරිදි සුම්බරයද බැදගෙන දසමහ යෝධ සෙය්යාවෙන් සීයා ගමන් ඇරඹුවේ හිස මත්තේ කෑ ගැසු හූනාගේ අදෝනාව පයිසෙකට මායිම් නොකරමිනි.

අපුච්චියේ .......
ඒ මහා අලකලංචිය වුණේ මහගල පයිනවත් එක්කය.
හතරහිමාවේ හුළ පොදක් නැති අල්ලපනල්ලේ සීයා,
තුස්නිම්භුත වුයේ සුම්බරය ගැලවී
උසික්කා විමෙනි.........
අකුල් කැටේ මැදින් මහාහුළගක්
"ෂුෂ්" හඬින් යලිත් වැදිමත් හා සමඟම සීයා බැලුවේ මේ මොන සමයමක්දැයි කියාය.

අකුල් කැටේ,කුල්ලක ප්‍රමාණයට අඩු නැති පෙන ගොඹය අල්ලාන ,
මාරවේෂයෙන් ඇස්ගොඹ උලුප්පාන උන් නයිහාමිගේ දර්ශනයෙන් සීයා නොවෙන්න වෙන පුතයෙක්ගේ නම් වස්තරේ තෙමනවාමය.
නයි නෙත්තරා දිහා බලාන මේ මරාලයෙන් ගොඩයන එක ගැන කල්පනා කල සීයාට මතක් වී ඇත්තේ දෙපය පමණී.

"ඔහේටු ###පුතා......"

මහ හඬින් කියු සීයාගේ පළමු පිම්ම නයාගේ පිම්මට තප්පර අරික්කාලකට එහා මෙහා නොවුනේ නම්.....
මට අයේ සීයෙක් හමු නොවනු ඇති.
කටු අකුල් බිදගෙන කුළුමීමෙක් සේ දුවන සීයාගේ පාරේ මේ අසමජ්ජාති නයාද එලවන්නට පටන්ගෙන ඇත.
සීයා දුවයි......
නයා එළවයි.
මේ තරගය පුරා හෝරා දෙක තුනක්ම තිබි ඇත.
ගමට හැතැම්ම හත අටකට එපිටින් රිටිගල දෙසට සීයා හැරි ඇත්තේ මේ මාරයා එතකොටවත් මඟ ඇරි යතැයි කල්පනාවෙනි. සීයා දීවිම නවතා ඇත්තේ
රිටිගල බන්දා පොකුණට එපිටින් ඇති බැලුම් ගල මත දිය.
හැරි බලන විට නයා නොදුටුවෙන් සැනසුම් සුසුමක් හෙලමින්,
ගල මත්තේ වාඩිගෙන ඇත්තේ හති නිවා ගැනීමටය.
ආන්න එතකොට මාපටගිල්ල විතර ගැඩවිලෙක් සීයා පැත්තට එනවා දැක ඇත.
මේ මොකාදැයි වග විස්තර බලනකොටයි සීයාට තේරුං ගිහින් ඇත්තේ අර තඩි නාගයා දුවපු දිවිල්ලට ගෙවි ඇති බව.



Thursday, August 22, 2019

කොළ පෑගිල්ල

සීයාගේ කතා
අපේ සීයා කොහොඹයාය.
උන්දැට ඒ නම වැටි ඇත්තේ ගම කොහොඹගස්කඩ නිසාය.
නැතිනම් උන්දැගේ උප්පැන්න සහතිකයේ ඇත්තේ ඩිංගිරිබංඩා කියාය.
ඔය සහතිකවල ඇති නම් ගමේ එකලා පාවිච්චියට ගන්නේ නැතිය.
එවුන් තම තමන්ගේ පහසුවට ගමේ එකලාට එකීලාට නම දමා ගන්නවාය.
ඒ නිසා ඒ කාලයේ
කාක්කි, ලේනා, ලේනී නම් තියෙන මිනිසුන් ද ගමේ සිටියෝය.

අපේ සීයාගේ ඇඹේණීය වු මාගේ අම්මාගේ මව ඔහුගේ හත්වැනි ගැණිබව සටහන් කරන්නේ බලවත් කණගාටුවෙනි.
උන්දැගේ ලොකුම මුණුපුරා ඒ අතින් අහිංසකයෙකි.
අපේ ආච්චිව සීයා තම නිවසට කැන්දාගෙන ඒමේදී,
ඉදිකඩුල්ල පන්නාගෙන ඇත්තේ වඩාගෙනය.
ඒ වන විට ආච්චිගේ වයස අවුරුදු දොළහක් බව අම්මා කියා ඇත.
ඒ වාගේම
නිවාඩුවට ගම ගියවිට,
රාත්‍රී නින්දට පෙරාතුව කතාන්දර කියන විටත් ආච්චි මේ ගැන කීවේ

"ඔය මිනිහා මාව කොක්කබිල්ලේ ගහගෙනනේ ඉදිකඩුල්ල පැන්නේ,

අදක නම් මෙව්වා බාලාපරාධය.
එහෙත් එකල කෙල්ලක නාවා ගෙට ගත්තායින් පසු දීගෙක දිම සිරිත බව ආච්චි කිවේ කතාන්දර සැසියකදීමය.
සීයා පිටගංකාරයා වෙච්චි .
ගම්මැද්දේ ගෙදර ආච්චිගේ මලයා වු පූලා සීයාටම පංගාඩම් කර,
සිය මිත්තර මල්ලීයා සමඟ අළුත් ඉඩම් හොයාන පිටගං වෙච්චි.
මහගල ගාව නිවුන් ඉඩම් කාල් දෙකක ගේ හදා ගත්තේ එහෙමයි.
හැබැයි ඉතිං ඔය ඉඩම්වල වැට ගහන දවසක් ඇත්නම් පොඩි ගෝරනාඩුවක් නම් වැරදුනේ නෑ.....
සීයා හිටවන එඩරු දඩු මල්ලීයා සීයා ගලවලා විසිකරනවා,
මල්ලීයා සියාගේ එඩරු දඩු අපේ සීයා ගලවලා උසික්කා කරනවා.
කොහොමින් හරි වතුදෙක අතර හරි හමන් වැටක් නම් උන්දලා ඉන්දැද්දී තිබ්බේ නැතුවා.

සීයාට කුඹුරු හතරයි.
තිඹිරිවැවේ කාලයි, අසුවේ කාලයි, දහඅටේ කාලයි......
කාලක් කිව්වට අක්කර වලින් නම් දෙකක් දෙකාමාරකට කිට්ටුයි .
මේ අලකලංචිය වුනෙු ට්‍රැක්ටරේ ගම ආපු අලුත.
තිඹිරි වැවේ කැපුම් හමාර කරලා කොළ පාගන්න ට්‍රැක්ටරේ ඩ්‍රැයිවරයා වු චොසාට කිව්වා.......
ගමටම තිබ්බ එකම ට්‍රැක්ටරේ චොසාගේ ට්‍රැක්ටරේ .
මටත් මතකයිනේ චොසා එකේ යන්නේ එරොප්ලේන් එකක වගේ.
බෙල්ල පල්ලේ කමිස කරට යටින් ලේන්සුවක් එහෙම දාගෙන.....
හයුයෝ දෙය්යෝ......


එක විඩයක් නෙමෙයි දහදොලාස් වතාවක් එකා නවාතැන් අරන් උන්නු මහකඩේටයි, කමත් ගානෙයි ගිහින් සීයාට මරු නැග්ගා...
ඔන්න එදාත් උදේ රැයින් ට්‍රැක්ටර් පාරේ ගියේ,

"අදවත් මේ වැඩෙන් බේරෙන්න ඕන බොලල්ලා කියමින්"

පැයකට දෙකකට පස්සේ සීයා ගෙදරට ආවේ නගුට ගහමින් ආලවන්තකම් පාන්න ගිය රාජටත් පයින් සලකමින් .
රාජා බෑගිරි ගාමින් අටුපල්ලේ රිංගා ගත්තේ මෙවුන්දාට ආවේශ වු යක්නාම්බා මොකාදැයි හිතමින් වෙන්ටැ..

"යෝදියේ ,
මට ඔය වංගෙඩි දෙක එළියට පෙරලා දියන්....."

ආච්චි මේ වාගේ වෙලාවට කියු දේ කරනවා මිසක් ආයේ මීක් කියන්න යන්නේ නෑ......

සීයා, සීයාගේ ඊස්ටන් බයිසිකලේ රෝදා දෙක ගැලෙව්වා.
හයි කරා වංගෙඩි .......
එහෙම්ම පැගුවා කමතට.
උන්දැගේ තරහ අහවර වුණේ, දෙපැත්තේ මල්ලීයා සීයාගෙයි,
මල්ලා උන්දාගෙයි කොළ දෙකත් පැගුවාට පස්සෙයි........