Pages

Tuesday, January 1, 2019

මයිනට නිදහස

ගුණපාල ලැජ්ජාකාරයා...
යාළුවෝ කියන්නේ ගැණු ළමයා වගෙයි කියලා.
පිරිමි ඉස්කෝලේක ඉගෙන ගෙන දැන් රස්සාව කරන්නේ රජයේ කාරියාලේක ලියන මහත්තැන් කෙනෙක් විදිහට.
කාරියාලේ හිටපු බබලතීයෝ දුසිම් දෙකාමාරෙන් එකියක් එක්කවත් ගුණපාලගේ වැඩි බජනයක් නෑ......
කාරියාලේ අනෙක් සඟයෝ තේ බොද්දී, කෑම කද්දී ඒ අයට කරපු කවටකම්වලට කන රතු කර ගත්තේ ගුණපාල.......

ගුණපාලගේ මැණියන්දැත්, පියාණනුත් රජයේ පාසල් වල සේවය කරලා විස්රාමික සුව විදිනවා.
ඒ දෙමහල්ලන්ට ඒ සුවය නිසියාකාරව විඳ ගන්න තිබ්බ එකම බාධකය මේ ගුණපාලගේ ස්ත්‍රීභීතිකාව.......

කොහොම හරි වදෙන් පොරෙන් දෙන්නට පුළුවන් වුණා ගුණපාලව කරකාරයකට කැමැති කර ගන්න......
එත් ඉති එයිට පස්සේ තමා යම යුද්දේ ගම ඇතුලේ පටන් ගත්තේ.
හංදියේ විලියොංගේ කුළි කාර් එකට මෙකෙන් වැඩ වැඩි වුණා.
මාසේ හැම ඉරිදාවකම සියදෝරිස් කපුවාගේ ඔත්තු වලට කළුබංඩා ඉස්කෝලේ මහත්තයයි, ගුණපාලයි  සියදෝරිස් කපුවා එක්ක විලියොංගේ කාර් එක දුවිලි කාගෙන ඉගිල්ලුනා........

එත් ඔය ගිය හැමතැනකම උන්නු ගැණු ලැමිස්සියන්ගේ මොකක් හරි අඩුවක් ගුණපාලට පෙණුනා..
ඉහල ගමේ නන්දීතාගේ කට ඇදයි.
වැවගම ⁣මුදලාලි දෝණියැන්දැගේ නහය ලොකුයි.....
ඔය වාගේ අඩුපාඩු ඉදිරිපත් කරලා කරකාරය පස්සට දාන්න ගුණපාල කටයුතු කරා.........

මේ සන්දියේ තමා ගුණපාලගේ කාරියාලයට අළුත් ටයිපිස්ට් නෝනා......
ට්‍රික්ෂි ආවේ......
ඇය කලින් සේවය කර තිබ්බේ අග නගරේ ප්‍රධාන කාරියාලයේ.......
ඇගේ පැමිණිම තේ බොන වේලාවට මාළු බනිස් වලට වඩා අලෙවි කරේ කාරියාලයේ එතෙක් රැවැත්තියන් ලෙස නම් දරාන උන්නු චමිලායි, ප්‍රමිලායි.........
කාරියාලයේ මහත්තුරුත් චමිලාගෙයි , ප්‍රමිලාගෙයි මේ රස ගැන්වු බනිස් වලට එක එක කෙසෙල් එකතු කරා.....

කොහොම වුණත් ට්‍රික්ෂි කියන්නේ සුන්දර ලියක්,
හිනැහෙන විට වල ගැසෙන කම්මුලට නල දත් නිසා අමුතුම සිරියාවක් ගෙනාවා......
තද වෙන්න ඇදපු සාරි පොට ඇතුලේ කොයි තරම් දේ එළියට පනින්න වලි කනවද?
ලාවට උලාපු තොල් සායම් වගේම වත පුරා උලාපු රෝස පවුඩර් වලින් ට්‍රික්ෂිගේ මුණ තවත් හැඩ වුණා.......................
ට්‍රික්ෂි යද්දී විසිරෙන ගාඩිනියා සුවද කාරියාලේ කාටත් මතක තිබුණා ....

ගුණපාලගේ මේසයට ඉස්සරහින් තිබ්බ මේසයේ තිබ්බ ටයිප් රයිටරේ යතුරු ගැන ඊර්ෂ්‍යාවක්  ගුණපාලගේ හිතේ ඇති වෙන්න වැඩි කාලයක් ගියේ නැහැ..........
බලන බලන අත ගුණපාලට පෙණුනේ ට්‍රික්ෂිගේ වල..........
ට්‍රික්ෂිගේ නල දත්...
නහයට දැණුනේ ගාර්ඩිනියා සුවඳ....
වෙනදා කාරියාලයෙන් ඇවිත් වත්තේ පිටිය වැඩ කරපු ගුණපාල කාමරේ ඇදේ මුනින්තලාවි ඉන්න ඉදිල්ල අම්මා කෙනෙක්ට නොතේරිවියැ.....
අනෙක අවුරුදු තිහක් උසස් පෙල කොළු කෙල්ලන්ට උගන්නාපු ගුරු අම්මෙක්නේ ගුණපාලගේ මව්.......
හැන්දෑ කරේ තේ එක දීලා ගුණපාලට කතා කරපු අමරාවතී ඉස්කෝලේ හාමිනේ ගුණපාලගේ බඩයි ඇද ඇතිරිල්ලයි අතරේ තිබ්බ රහස හොයා ගත්තා........
එදා රාත්තීරියේම මේ රහස තවදුරටත් රහසක් වෙන එක නැතුව ගියේ දෙන්නා දෙමල්ලන්ගේ හිතට ජනේලයෙන් ආපු හින් හිතල හුලගත් එක්කමයි.......

දෙතුන් දොහොකට පස්සේ  කාලෙකට පසුව සියදෝරිස්ට ගුරු ගෙදර තේ කහට එකක් බොන්න ලැබුණා .
අමරාවති ඉස්කෝලේ හාමිනේ දුන්න කඩදාසියයි, ඉස්කෝලේ මහත්තයා දුන්නු නෝට්ටුවයි ඇන්න සියදෝරිස් කුඩය කරකවමින් එලියට බැස්සේ මොහිඩීන් බෙග් මාස්ටර්ගේ ගීයක පද මුමුණමින්.


හාමිනේ මං ඕන්න මගේ කටයුතු සහසුද්දෙටම ඉවර කරා.....

සියදෝරිස් උන්නැහේට ගෙදර හොයා ගන්න අමාරුවක් වුණේ නැද්ද

හාමිනේ මං මේ ලන්කාවේ කරක් නොගපු තැනක් නෑ නෙව....
අනෙක ඉතිං මගේ මිත්තරයෝ නැති පලාතක් මේ තුන් ලංකාවේ නෑ ඕං

හොඳයි ඉතිං දැන් කියමුකෝ බලන්ඩ තොරතුරු .........

සියදෝරිස් තේ කෝප්පයේ වු අවසන් තේ උගුරද මුවට රිගවා ගත්තේ කෑබල කමින්.

"හාමිනේ ...............
ඔය ගුණපාල මහත්තයාගේ ඔපිසියේ දැරිවි,
කලින් වැඩ කොල්ල තියෙන්නේ කොළඹ මහ කන්තෝරුවේ ..........
එකේ හිටපු උන්දලා.......
මේ........
මේ...
මේ දැරිවිගේ කුලේ නිසා එක මේක කියන්ඩ පටන් අරං තියෙනවා......
ඒ හින්දා තමා මෙහෙට මාරුව හදාන තියෙන්නේ......
හාමිනේලාට කියන්ඩ ඉතිං ඒ දැරිවි බඩහැල තමයි.......
දැරිවිගේ අම්මා, තාත්තා නම් දැන් සෝරුව 😱පැත්තකින් තියලා......

ඒ මේ දැරිවි රස්සාවට ගියාට පස්සෙන් පහු..
ඒ දැරිවිට බාල තවත් දැරිවියෝ දෙන්නෙක්ම ඉන්නවා......
ඒ ගොල්ලෝ ඉස්කෝලේ යනවා.......
ඉතිං තමුන්නැහේලට මනාප නම් මං මේ කාරිනාව ඒ මහ දෙන්නත් එක්ක කතා කරන්නම්........
එත් ඉතිං ඒ අය අඩු කුලේ........

හොදා සියදෝරිස් උන්නැහේ
මං අපේ ඉස්කෝලේ මහත්තයටත් මේ ගැන කියලා පණිවුඩයක් එවන්නම්...
මේකත් තියා ගන්න⁣කෝ........

සියදෝරිස් තමන්ට ලැබුණු රුපියල් දහයේ නෝට්ටුව අටකට නමා සරම හිර කොට බැද තිබු පටියේ වු පසුම්බියට ඇතුල් කරා.
එහෙන හාමිනේ මං ගොහි එන්නම්,
අපේ ගුණපාල මහත්තය කැමැති වෙච්ච එකම ලැමිස්සිනේ,
අනේ ඉතිං එකෙත් හැටි......

පැන්ෂන් පඩි ගෙන එමට තැපැල් කන්තෝරුවට ගොස් සිටි කළු බංඩා මහත්තයා ගෙදර ආවේ අතක් බරට බඩු අරගෙන........
ඒ අතරේ හාමිනේ ආසා කරන පුහුල් දෝසි පාර්සලය වෙනදා වාගේම වෙනම ගෙනත් තිබ්බා.....
ආ ගුණපාලගේ එළුවලු රොටියත් අමතක කර තිබ්බේ නෑ.........
තේ බොන ගමන් හාමිනේ සියදෝරිස් කියපු දේ අකුරක් නෑර කළුබංඩා මහත්තයාගේ කන පිරෙව්වා............

අපේ කොල්ලා කැමැති වෙච්ච එකම කෙල්ල,
ආයේ ඉතිං අහිකුණ්ඨිකියක් වුණත් කාරි නෑ....
හෙටම සියදෝරිස් ගොය්යා ලව්වා පණිවුඩේ යවමු.......

තෙමසකට පසු..........
********************
දැන් ගුණපාල ට්‍රික්ෂිගේ සැමියා...
දෙදෙනාම ඉන්නේ මහ ගෙදර..
තරමක ලැජ්ජාකාරයා වුණත් ට්‍රික්ෂිට ඕන කරන දේ දෙන්න ගුණපාලට පුළුවන්....
එදත් උදේ ගුණපාල ඔපිස් යන්න සුදානම..
උදේම නාන්න ගියපු ට්‍රික්ෂි කාමරයට එද්දී ගුණපාල උන්නේ කලිසම අදින්න සුදානමින්.
නිගන්ඨ ඇදුමින්........
හදිස්සිය හින්දා කලිසමට රිගපු ගුණපාල ජරාස් ගා ෂිප් එක ඇද්දා.....
හද් දෙය්යනේ ෂිප් එක උඩට එද්දී ගුණපාලගේ අහවල් එ⁣කත් අහුවුණා....
කොහොම හරි අන්තිමට ෂිප් බන්ධනයට අහු වුණ මයින් පැංචාව ට්‍රික්ෂි බොහොම අසීරුවෙන් ගලව ගත්තා.......



Monday, December 17, 2018

"දෙමලිචි උගුල"

ගුණපාල බඩරස්සාවට බැලගෙඩි කඩන හාදයා.
ඔය මණුස්සයා වැඩිපුරම ආසා වුණේ  ඒ ගස්ගෙඩි කඩන ගෙවල්වල පොඩි වුන්ව අමාරුවේ වැටෙන විහිළු කරන්න.
හවසට නම් පේදි මාමාගේ කසිප්පු කලවම් නාන ලිං වතුර බි ගත්තම ජෝතිපාල වෙනවා.
මට ඒ දවස්වල ජෝතිපාලවත් පෙන්න බෑ.
ඒ දවස්වල පොඩිවුන්ගේ පොදු ඇදුම ජංගීය.
චිත්ත රෙද්දෙන් මහපු ජංගී ඇදගත්තු කොළු කෙල්ලෝ වෙන් කර ගන්න නම් නාන ළිද ගාවටම යන්න ඕන.
ඇයි ගෙදරටම එන රැවුල් බාබර හැමෝටම ගහන්නේ නැඹිලි කට් එකනේ..
නාන එකත් මහ එපා කරපු වැඩක්.
තඩි බාල්දි⁣යකින් වතුර වක් කරද්දි හුස්ම ගන්නේ කොහොමද?
ඒ අමාරුව නැති කරන්න බෝවිටියා ඉපලකට පුළුවන් .
හැබෑයි ඉස්පල්ලේ වතුර බහින කාණුව හිරකරලා හදා හන්න පොකුණ නම් නාන්න විතරක් නෙමේ පීනන්නත් ජාති.
ඒවා අම්මලා දන්න එකක්යැ.
එ්ත් සුමානේ කිලිටි හෝදන  දවසට නම් ඇස් රතු වෙලා වේව්ල වේව්ල තමා ගෙදරට බස් එක එලවාන එන්නේ.

ගුණපාලය එනකොට මම දම්මිකායි, සුදුනෝනායි, සුදුමැණිකායි(මගේ ඕනෑ නොවුණු නෑනාලා)
එක්ක සෙල්ල ගෙදර පොල්පිති ළමයින්ට බෙහෙත් කරනවා.

"ආ සංජී මහත්තුරු........කෙල්ලොන්ට බෙහෙත් දෙනවා වාගේ"

ගුණපාලයා බුලත් කහට දත් දෙතිසෙන්ම හිනා වෙන්නේ ඇහැකුත් ගහන ගමන්.
ඌ දන්නවා මම ඔය කතා වලට කැමැති නැති බව........

"සවුසේට මොකද, යනවා යන්න......
නැත්තං රේමන් මාමාට කියනවා අපි"

"අප්පෝ මං බයයි,
කෝ නැද්ද බිත්තර කට්ටක්"

"මොකටද ගුණා මාමේ බිත්තර කටු"

ඒ දම්මිකා.
ඇය මගේ පලොලේම මගේ පංතියේම ඉගෙන ගන්නා
ලොකුම නෑනාය. මට වැඩිපුරම ජුවල් යන්නේ ඇය හා සම්බන්ධ කර කරන කවටකම්වලටය.
ඇයි ඇය වපරයිනේ.

"අය්යකෝ බොලාගේ රේමන් බඩා එද්දී හැන්ගෙන්න නෙවැ...."

මේ උත්තරෙත් එක්ක දම්මිකාගෙයි ,
සුදු නෝනාගෙයි ඇස් රතුවුණා......
රේමන් මාමා ඒ දෙන්නාගේ තාත්තානේ.
ඉගිලී ආ පොල්කටු ජෝඩුවෙන් ගුණපාලයා දක්ෂ ලෙස බේරි දිව්වා.......

ගුණපාලයා නවසි ගහේ කලටියකුත් අරගෙන ආවේ සුදු කොඩි ඔසවන්න.
නවසි ගහේ කලටියේ කට්ට ඇරෙන්න අනිත් හැමදේම කන්න පුළුවන් .

" සංජී මහත්තයා ආසා නැද්ද කුරුල්ලෝ ඇති කරන්න"

මගේ ඇස් බැබළුනා.........
කතා කරන පෙත්තප්පුවෙක් ඕන්න දැන් මගේ ඉස්සරහ.

"ආ.......සයි,...........
ගුණපාල ගාව ඉන්නවද ගිරවු"

" මං ඊයේ පල්ලැහැ ගෙදර පියල්ටත් ගිරා පැටියෙක් ගිහින් දුන්නා,
දැක්කේ නැද්ද..........
ආන් ඒකා ඉස්තොප්පු කෑල්ලේ කුඩුවක ඉන්නේ......."

"ඉතිං මටත් එකෙක් දෙනවකෝ"

"අපොයි මහත්තයා,
තව දෙතුන් මාසයක් ඉන්න වෙනවා.....
තාම බිත්තර ,
අර මෝලවත්තේ ගස් දෙක තුනකම බෙන වල ගිරවු ටැක් ගැහෙනවා මං දැක්කා නෙවැ."

"හැබැයි මහත්තයාට දෙමලිච්චෙක්ව නම් දැන් වුණත් අල්ල ගත්තෑකි..."

"ඒ කොහොමද'.........

දෙමලිච්චෙක්  මගේ අතේය. ගුණපාලය නරකම නෑ ඉතිං..
මගේ හිත තුල ගුණපාල ගැන ආදර කරුණාවක් ඇතිවේ.

"මහත්තයා,
පොල්කුඩු ඩිංගක් ගෙනත් අතන දාන්න ,
දෙමලිච්චෝ  පොර කන කොට
ජංගීය ගලවලා ඔළුවට දාගන්න.....
ඉට පස්සේ හෙමිහිට ගිහින් අල්ලගන්නයි තියෙන්නේ........."

"ඉතිං උන්ට පෙන්නේ නැද්ද?"

"එකට තමා මහත්තයෝ ජංගීය ඔළුවට දාන්නේ"


අපුරු උපායකි. මං කුරුල්ලා වහ වහා අම්මා උයන තැනට පියඹා ගියේ ඉක්මණින්ම පොල්කිච්චෙක්ව අල්ල ගන්නයි.
සියල්ල හරිය .
පොල්කිචි නඩය කෑ කොස්සන් ගසමින් බඩගෙඩි පුරවා ගනී.
දැන් මගේ මොහොතයි.
සීරුවෙන් ජංගීය ඔළුවට දා ගත්තෙමි.

දඩ බඩාන්..........
වතුර පනිට්ටුවත් පෙරලාන මා පොල්ලෙලි ගොඩ මතය.
අම්මාට පොල්කිච්චන්ට තරම් කෑ ගැසිය නොහැක.
මට පොල්කිචි කෝලාහලය මැද අම්මාගේ හ⁣ඩද ඇසෙයි.
ජංගීය නිසිතැන රැදවු අම්මා හදිසි අනතුරේ විභාගය ඇරඹුවාය.
වැඩි තුවාලයක් නැතත් අත සහ කකුල් හිරි ඇත.
කුරුම්බැට්ටියක් අඟුරෙන් උරච්චි කරන ගමන් අම්මා ගුණපාලගේ ගණන් බේරුවාය.
ඒ වන විටත් ගුණපාලයා පොල් ගසක් උඩ විය යුතුය.
මගේ දත් කිරි කිරි හඬින් ගැටේ.
යලි ඌ දකින විට සියළු ගිනි නිවි ,
ගිනි අඟුරු අළු යටය.

Wednesday, December 5, 2018

දෙවියෝ

පාන්කිරිත්තෙක් සිය සහකාරිය සදහා ඇරුයුම් කරන ගී රාවය ගම්මැද්ද සිසාරා ගියේය.
බුලත් විඩක් හපමින් මුදලියා රැල් බුරුල් හැරියේය.

"ඔය උත්තමයා වැඩියාය කියන්නේ හිමාලයේ ඉදන් නෙවැ.....'

"එහේ වරුස ගානක්ම තපස් රැක්කලු..
ආයේ ඉතිං මුළු හීන්නම උන්නාන්සේගේ රැස් කදම්බේ.........."

හේ දෙතොල අස තැබු ඇඟිල්ලෙන් බුලත් කෙල පහර වෙර ගැන්විය.
කළු එතනාගේ දහස්පෙතියා මල් පාත්තියේ මල් රත් පැහැ බුලත් කෙලෙන් රක්ත වර්ණය හැරැණි.

"හැබෑද මස්සිනේ දි⁣වියෝ කාරිය උන්නාන්සේගේ දෙපා නමස්කාර කරනවා කියන කතාව"

ඒ ගුණයාය.

"නැතුව........
කෑළැවේ ඉන්න කොයි හීපාවත් උන්නාන්සේ ගාව කිරි සප්පයෝ ගානයි........"
අර මහ වල් ඇත්තු ගෙනත් දෙන ගඩාගෙඩියෙන් කියනවා ඔය අපි මුණ ගැහෙන්න කලියෙන් උන්නාන්සේගේ දිවි රුකුණේ......."

සුදු පිරිවටයකින් වැසු දන් කද රැගත් සුමනා ගෙයි පිල වෙත පැමිණියේය.
ඔවුන් මේ සැරසෙන්නේ හින්නේ උත්තමයාගේ දානය ගෙනයාමටයි.
හින්නේ උත්තමයායාගේ පහල විමද අපුර්ව සිදුවිමකි.
මින් සාර මසකට ඉහත්තෙන් ඉනි කැපීම සදහා වන වැදුණු සුදු බන්ඩේ සහ කළුවා දියතත්තය නිවා ගැනීමට හීන්නෙ තිබු දිය පොකණට ගියේය.
එහි ඇති ගල් දෙබුක්කේ වු වෙනස විපරම් කිරිමේ දී එතුල වු මුහුණ පුරා රැවුලද ,
හැඩපළු ගෙති කෙස්සද සහිත ආගන්තුකයා දුටුවෝය.
වාඩිගෙන උන් ඔහු ඇද සිටියේ කසාවතකි.
පෙනුමෙන් තවුසෙකි.
කළුවා සහ සුදුබණ්ඩා ඇසු කිසිවකට ඔහු දුන් උත්තරයක් නැති.
හිස් බැල්මෙන් වනය දෙස බලා හුන් ඔහු හා කතා කිරීමේ නිශ්ඵල කාර්ය අතැර දැමු ඔව්හු මෙම අපුරු ආගන්තුකයාගේ  සම්ප්‍රාප්තිය පිළිබද පුවත සිය සිතැඟි අනුව ඔප මට්ටම් කොට නානාගේ කඩපිලේදී ගම්වැසියන් හට බෙදුවෝය.
එතැන හුන් ගම්වැසියන් මේ පුවතට තව තවත් ආලවට්ටම් දමා හමුවෙන සිය හිතවතුන් හමුවේ කියා පැවෝය.
පසුදින උදෑසනම ගම්වැසියන්ගේ පෙරහැරකි.
ඒ හින්නේ උත්තමයාගේ දර්ශනය සඳහායි.
එහිදිද හින්නේ මේ හින්නේ උත්තමයාගේ ශ්‍රී මුඛ්‍ය විවෘත කිරිමට දැරැ ප්‍රයතන්න ව්‍යර්ථ විය.
එතැන් සිට ගම්වැසියන්ගේ දුක්ඛ දෝමනස්සයන් සදහා සෙත සදහ අසහාය සුවසාදකයා වුයේ හින්නේ උත්තමයායි.

බණ්ඩියාගේ ලොකු කොළුවාගේ ⁣කකුළේ වු වනය සුවපත් කිරිමට හින්නේ උත්තමයාගේ ආසිරි ගැන්වු පැන් වලට හැකිවිය.
හොර රහසේ පැමිණි සොමිනා සිය නැන්දණියගේ තාඩන පිඩන නැති කිරිම සදහා නියඟලා අල කිහිපයක් ගෙනවිත් උතුමාණන්ගේ ආසිරි වතුරෙන් ,
බතල හා තම්බා කෑමට දුන්නේය.
මේ ආකාරයට ගමේ හැමෙකෙක්ම පාහේ හින්නේ උත්තමයාට ණයගැතිය.
උන්නාන්සේගේ පිහිට නොපැතුවෙක් මේ ගම්කරේ නොමැති තරම්ය.


ඒ කොළණියේ ලංකාවේ හතර දිග්බාගයෙන්ම පැමිණියෝ වුහ. නව ගොවිජනපද ලෙස හැඳින්වු මේ ගම්වල වැසියන්ට රජය විසින් අක්කර දෙකක් පමණ ඉඩම් වෙන් කොට දී තිබිණි.
රාජසිංහ කෝරාළ මහත්මයා පාරම්පරික ගමේ මෙන්ම නව ගොවිජනපදයෙත් නිල හිමිකරුවාය.
එහි දෙයක් වුවහොත් එය රාජසිංහගේ කැමැත්තමය.
අංක 12 කට්ටියේ කටුමැටි පැලෙහි විසුවේ නාමරත්න සහ ඔහුගේ බඩගැබ්බර බිරින්ඳැයි.
තවම දෙමසක් පමණ වු කුසතුල වු ප්‍රාණියාගේ විසුම කිසිවෙක්ට නොපේනේ.
හැරත් කෙසඟ ගැහැණියක වු නාමරත්නගේ බිරින්ඳැගේ කුසක් ඇත්තේදැයි බැලුවොත් මිස⁣ නොපේනේ.
එදා නාමරත්න සමාගම් කඩේට ගියේ කුපන් බඩු ගෙන ඒමටයි.
බඩු ගෝනිය හිස මත තබාන හන්දියේ බේකරි කඩෙන් ගත් ලෑතර දෙක බඩතුරේ ගසාන හනි හනික පැල දෙසට ආවේ
සිය බිරින්ඳැ ලෑතර කෑමට කැහුලාකොම නාමරත්න දන්නා නිසාය.
නාමරත්නගේ කටුමැටි මාළිගාව ඇති රොට්ටුව දිගේ රාජසිංහ ප්‍රමුඛ ඔහුගේ අතවැසියන් රොත්තක් කඩිමුඩියේ එනු නාමරත්නද දුටුවේය.
රබර් කෙහෙල් පදුර අසල කඩියා ලේ පෙරාන මැරි හුන්නාය.
ගෙදර සාල කෑල්ලේ වුයේ කිසිවෙක් කිසිදා දැකිය යුත්තක් නොවේ.
ගිනියම් වු රුහිරු නාමරත්නගේ දෙනෙතෙහි කදුළු වියලා දැම්මේය.
ප්‍රාණය නිරුද්ධ සිය පන මතින් පැන කුස්සි කෑල්ලට ගිය නාමරත්නගේ සුරතෙහි අත් පොරව කිටි කටියේ තඳ වුණි.

ලේ වැකි අත් පොරොව ඒ මහා වාපියේ ජල කද තුල නිදන් කල නාමරත්න සිය ගමන ඇරඹුවේය.
ඔහුට යා යුතු,
යා හැකි තැනක් නැත.
එහෙත් යා යුතුය.

හීන්න ඉදිරියේ මහා නුගයකි. මේ මහා නුග රුකෙහි වාසය කරන රුක් දෙවියෙකි. හේ මේ ගම්වැසියන්ගේ අරුම, කරුම සිය දිව නෙතින් බලා හිඳියි.
දිව කනින් අසා සිටියි.
එහෙත් කරනා දෙයක් නම් නැත.
අවසන හින්නට අරක් ගත් මිනිස් දෙවියාගේ පහල විමද දුටුවේය.
විමතියෙන් ඒ බලා හුන්නේය.
මේ දෙවියාගේ යලි දිව්‍යලෝකයට කරන කැදවිම ලද දින හේ යමක් කිිරිමට සිතුවේය.
මේ මිනිස් දෙවියාට සිතන පතන දේ ඉටුවන වරයක් දිමට හේ ඉටා ගත්තේය.
අළුයම "හීන්නේ උත්තමයා" අස පහල වු රුක් දෙවියා
" එම්බල නරය.........
තාගේ සෑබැව මම දනිමි......
මා තා මෙතැන් සිට දෙවියෙකුට සම කරමි.
තොප යමක් පතන්නේද?
එය වහා සිදුවනු ඇත.'
මෙසේ කියු රුක් දෙවියා දිව්‍ය ලෝකයට චුත විය.
මේ වු අරුමය කුමක්දැයි සිිහි එළවා ගත නොහි උත්තමයා සිතුවිලි අතර කිමිදෙන්නට විය.
අසල වන ලැහැබක වු නරියෙක් මුසල හඩින් උඩු බුරා ලන්නට වුයේ එවිටමය.
එක්වනම නරි බිරුම හමාර වුයේ ඌ තු තු කඩ පුපුරා යාමෙනි.........


උදැසන හීල රුගෙන ගම්කරේ ගැමි කාන්තාවක් සහ ඇයගේ නාඹර දියණිය එනු පෙනිණි.
හීන්නේ උත්තමයාගේ දෙනෙත ගැමි ලිය පරයා තුණු යුවතිය මත රැදිණි.
යුවතියගේ හැට්ටය ජර බර හඩින් ඉරි යන්නට විය.
ඇය බියපත්ව සිය පීදෙන ලැම වසා ගන්නට නිරර්ථක වෑයමක යෙදුණාය.
හීන්නේ උත්තමයා වහ වහා නැගිට දිවගොස්  හීන්න කෙලවර ප්‍රපාතයට පැන්නේය.


දිව්‍ය සභාවේ මහ දෙවියා අභියස රුක් දෙවි ආත්මයත්, හීන්නේ උත්තමයාගේ ආත්මයත් විනිශ්චය සදහා බලා හුන්නෝය.

"එම්බල පුර්ව රුක් දෙවිය.......
තා තට කල හැකි කිසිවක්ම නොකලේය.
තාගේ බලය තා අපතේ හැරියේය.
ඒ නිසා මා තා මිනිසෙක් කරමි."
ඉනික්බිති හින්නේ උත්තමයාගේ ආත්ම රෑපය දෙසට හැරි මහ දෙවි මෙසේ කීවේය..

"නරය , තා නරයෙකු ලෙස කල හැකි දේ කල අයෙකි.
ඒ නිසා මා තා නුගයේ රුක් දෙවියා කරමි."

එවිට මිනිසෙකු විමට නියෝග ලත් දෙවියා වහා කලබල විය.
"ස්වාමිණි එය දෝශ සහගතයි.
මුං මාගේ වරය නිසා ලපටි යුවතියකගේ හිරි ඔතප් විනාශ කිරිමට සැරසුණා....."


අහා........
වඩා වැදගත් වන්නේ ක්‍රියාවයි.
මේ නරයා තමන්ට ලැබී තිබු වරය අනුව ක්‍රියා නොකට ඒ බලය විනාශ කලා ......
ඒ නිසා මාගේ වචන ඒ අයුරින්ම ඉටු වේවි."