Pages

Thursday, May 18, 2017

ප්‍රේම දඩයම

මල් වත්තක එක එක ජාතියේ මල් තියෙනවා. සමහර එවාට මල් කීවාට මල් පිපෙන්නේ නැහැ. ඔය පර්ණාග වල මල් නොපිපිනාට මල් වතුවල අපුරුවට වවලා තියෙන්නේ. සමහර අය මල් වෙනුවට ඔසු පැලත් ලස්සණට හිටවනවා. මං දැකල තියෙනවා එලවලු වර්ගත් අලංකාරය සදහා වවනවාග එයාලා එකෙන් දෙකක් තුනක් කර ගන්නවා. එහෙම අය තමා වැඩ්ඩෝ.
මල් වත්ත ගැන කිවේ අපේ අතීතය මතක් වුණ හින්දා. මිට දශකයකට කලින් අපේ මල් වත්ත, ඒ කියන්නේ අපේ මොන්ටිසෝරිය අමරසුරිය මුහන්දිරම් ගේ වලව්ව. ඔය වලව්වේ ලංකාවේ හැම පළාතකම මල් පැල තිවුණා. පැල කාලේ නිසා මල් නං එහෙමට තිවුනේ නැහැ එත් අනාගතයේ හොදට මල් දරන බව සාක්කි තිව්නා.
ආදරය කියන එක මානවයාගේ ශිෂ්ටාරගත විම දක්වාම දිවෙනවා ඇති. අපේ ලංකාවේත් එහෙම ආදර අන්දර තියෙනවානේ. අපිට ඉතිං දම්මි සුගත් ආදරය තමා මතක. දේදුණු කැලුම් ආදරෙත් අපේ වයසේ කාට වුණත් කී පමණින් සිහි කරන්න පුලුවන්
අපේ නේවාසිකාගාරේ සුනිලා උස අඩි පහේ පොරක් කියලා හිතාන උන්නු හාදයෙක්. අම්මාර ගම වුනාට අහන කාටත් කිව්වේ කොළඔ ඉදන් එක බස් එකෙන් යනවා කියලයි. මනුස්සයා ගමේ දී ඉන්න තරමක් ගැටිස්සියන්ගෙන් ආදරේ ගැන ඉගෙන ගන්න ගිහිං ආදරය කල් කදුරු කියලා උසික්කා කරල ඒ ගැන කවුරැ හරි කියනකොටත් පරල වෙන සයිස් එකෙන් තමා කතා බහ කරේ.
හැබැය් ඔය මල්සරා කියන හාදයා එසේ මෙසේ පොරක් නෙමෙනේ . විද්දොත් ඉතිං විද්දාම තමා. බණ්ඩත්තර පැත්තේ ඉද ආපු චුටි ගුරු මානවිකාව දැක්ක දවසේ ඉද අපිට රජ මගුල්. රෑ බත් පෙට්ටිය අසරණ වෙලා තියෙන කොට එක අයින් කරන්න උදව් කරන්න හිතවතුන් ගොඩක් හිටියා. අපේ නේවාසිකාරේ භෝජනාගාරේ ඉඩ කඩ සිමා සහිත හින්දා පිරිමි නේවාසිකයන්ට රෑ කෑම එක ලබා දුන්නේ පෙට්ටියකට දාලා. ඔය සුනිලා ජනේල ගාවට ගිහි කාන්තා නේවාසිකාගරේ දිහා බලාන හුල්ල හුල්ල ඉව කරේ අර බණ්ඩත්තරිගේ දර්ශනමාත්‍රයකින් බඩ පුරවගන්න.
දින සති වුණාට මේ ප්‍රේ‍ම කථාව නම් ඇරඹෙන ලකුණක්වත් පෙණුනේ නැහැ.
ඉගැන්විම් පුහුණුවට පාසල් වලට යන්න ඔන උදේ 7ට . මායි සුනිලායි 6ට විතර පාර දිහාට ආවේ උදේ කෑම සුදානම් නැති හින්දා. ගේට්ටුවට මිටර් 10ක් විතර තියෙද්දි බණ්ඩත්තරි තවත් දෙන්නෙක් එක්ක එනවා දැක්කාම අපේ හාදයාට ඉවසුම් නැතිව ගියා
වරේ යකෝ ආ මාතර බස් එකක් එනවා *****ලාට බස් එක නවත්තමු“
සුනිලා මාවත් ඇදගෙන කාල් ලුවිස්ට ආවේශ වුණා.
බස් එක නැවැත්තුවා.
සුනිලා චණ්ඩියා වගේ “ එන්න නංගිලාට යන්න මම බස් එක නැවැත්තුවා“
කියලා බස් එකට නගින්න නංගිලාට ආරාධනා කරා.
“ ආ කව්ද ඔයාලාට බස් එක නවත්වන්න කිව්වේ“
“ අපි මේ ගැමුණු අය්යාගේ කඩේට යන ගමන්“
මාතර බස් එකේ කොන්දොස්තර අය්යා එයාගේ බුරැසු රැවුල උඩට අතගාලා අපි දිහා බැලුවා.
සුනිලා බස් එකට නැගලා ඉස්සරහ ෂිට් එකේ වාඩිවෙලාත් ඉවරයි. ඇත්තම කියනවන මාත් බස් එකට නැග්ගුනා.
එදා අහංගම සාරිපුත්තේ ගේට්ටුව ඇරියේ අපේ සුනිලා......


Friday, March 24, 2017

රං කුරුල්ලා

අදුර තුළ ආලෝකය සැගවෙන්නේ සුර්යයා අස්ථාන ගතවන හෝරාව නිසායි. පලාවන් වලාවක්ව තිබු කළැව සෙමෙන් එහෙත් ක්‍රමිකව කලු පෑයට හැරෙමින් තිබිණි . සියලු දිවාචර වනවාසී  සත්ත්වයෝ සිය විසුම් ඵලවල් කරා හනි හනික පැමිණෙමින් තිබිණි . සියොත් රෑන් රෑන් තම රසිකත්වයේ පරිදි රුක් මතට පාත් විය . මේ නිසා එම මහා වනස්පතියෝ ක්‍රමයෙන් දොඩමලු වී ය. 
ගිරවිය සිය හරිතපියාපත් මානයෙන්විදහා  සිය අසල ලැග හුන් මලීත්තිය ඇමුතුයේ  FM නාලිකා නිවේදිකා ස්වරයෙන්, පෞද්ගලික රූපවාහිනි නාලිකාවක නිවේදිකාවක් අනුයමිනි.
ගිරවියත් මලිත්තියත් දෙදෙනම පෞද්ගලික ආයතනයක උගෙනුම ලද්දේ පරිගණක මෙහෙයුම් ක්‍රමවේදයයි.

“ඔයා දැක්කද හුඹස්ගැටේ ගාව බක්මී ගහේ කපුටි, අද රන් මුදුවක් දා ගෙන හිටියනේ“

“ඔකිට  කොහේන්ද දන් නෑ මුදුව“

“ඔයා දැක්කද හැමදාම එකිගේ ලන්ච් එක එකම වගෙයි මං නං එකි ඉන්න ටේබල් එක ළගටවත් යන්නේ නැහැ “

“තමං කවුද කියලා දන්නේ නැති හැතිකරේ අපේ කැම්පස් එකේ ඩිමාන්ඩ් එකත් ඔකුන්ලා හින්දා නැති වෙනවා“

මේ සියල් වදන් හමුවේ මලිත්තිය සිය විසල් නෙතු අයා ගිරවියට සවන් දී සිටියා විනා මුවින් කිසිවක් නොබිණුවාය. ඒ ඇගේ ස්වභාවයයි. ප්‍රකට ව්‍යාපාරික දෙමහල්ලනගේ එකම දියණිය ඇයි.

ගිරවිය නියම් ගමක මුලින් හොර සුරා විකුට ලද  මුදල් පොලීයට දී එගම් වැසියනගේ රැහිරැ මායමෙන් උරා ගෙන ධනවත් වුවෙකුගේ සිව්වැනි අනියම් බිරියගේ තෙවැනි දියණියයි.

කපුටිය කළමණාකාර සහකාර යුවලකගේ දෙවැනි දරුවායි. උසස් පෙල සමත් වුවද අවශ්‍ය ලකුණු සම්පුර්ණ කර ගත නොහි ඈගේ දෙමාපියන් තමන් නොලද ඉසුරු පතා ඈ මේ පෞද්ගලික විශ්ව විද්‍යාලයට බැරි මරගාතේ බදවන ලද්දීය.

උඩු අත්තේ වසන කෑරළියක් ද  සංවාද මණ්ඩපයට ප්‍රවිශ්ඨ වුවාය.

“ ඔය කපුටි අර රංකුරුල්ලාව වසග කරගෙනනේ. එයා තමා කපුටිට මුදුව දාලා තියෙන්නේ මං දැක්කා වතුර මල ලග බංකුවේ දෙන්නා තනි පංගලමේ කයිවාරු ගහ ගහ ඉන්නවා, අපි පොඩි ශද්දෙකුත් දැම්මා.

ගිරවියගේ නෙතු දැල්වෙන අයුරු කිසිවෙකු දු නොදුටුවාය.

“මොනවා තියෙනවාට ද මන්දා රංකුරුල්ලා ඔය කපුටි පස්සේ යන්නේ, බලමුකෝ නේද?
දින සති වී මාස කිහිපයක් ගත වීය.
බොහෝ දේ සිදු වීය . ඇතැම්වා ගිරවිය හැර කිසිවෙකුදු නොපැතු ඒවාය. එහෙත් ඒ සියල්ල සැබෑවින්ම සිදු විය.

බොහෝ පිරිසක් දේශණ ශාලාවක් අසබඩ වු තුරු ගොමුවක් අස රැස්ව සිටියෝය. විවිධ කතා එහි ඇසිණි.

රංකුරුල්ලා  බිම වැතිර සිටියේය. ඔහුගේ ළය ඉරා තිබිණි. ළය තුල ඇති හද සුන්නද්ධුලි වි ඇති බැව් නොපෙනුනී. අවට සිටි හදවත් ඇත්තවුන්ගේ හද දැදුරුකරවන ස්වරයෙන් වැලපෙන්නී කපුටියයි. 

පසුපසින් සිටි ගිරවියගේ තුඩග රත් පැහැය දැක්කේ මලිත්තිය පමණි . මලිත්තියගේ නුවනග තෙත්ව ඇති බව කිසිවෙකුදු නොදුටුවෝය .





 

Sunday, March 19, 2017

පුස්තකාලේට පොත් ගෙනත්

හද රවුමට පායලා. පොල් ගස් අස්සෙන් පායපු හදේ එළිය තීරු තීරු ඉරලා මිදුලට වට්ටනවා. සේපාලිකා ගහ ගාව සිමෙන්ති බංකුවේ වාඩි වුනේ හද එළියේ ලස්සන බලන්න.

තරුවාත් කොහේදෝ පාඡාවක ගිහින් මං ඉන්නවා දැකලා කකුල් දෙක අතරට අනාරාධිතව ආවා. අද දවස මට විශේෂයි. එත් ඒ කොහොමද?

මම වැඩ කරන්නේ චුට්ටං ඉස්කෝලේක . එ්ක දුෂ්කරයි කියලා මට නං මොහොතකටවත් හිතෙන්නේ නැහැ. එත් එක අධ්‍යාපන අමාත්‍යාංශයට  දුෂ්කරයි . අර කියමනක් තියෙනවානේ කරවිල ගෙඩියේ ඉන්න පණුවට එක තිත්ත නැත කියලා. මේ ඉස්කෝලේටම ඉන්නේ සිගිත්තෝ 61යි.

ඔය තුනේ සැට් එක පුස්තකාලේට ගිහින් පොත් කියවනවා

කාර්යාලය කියලා බෝඩ් එක ගහලා තිබ්බ කාමරේට මං ගිය මුල් දවසේ  මට පුදුමත් හිතුණා. මේ තරම් සකසුරුවම් කමක් කියලා. එකේ බැට් බෝල, රබන්, පොත්. තණකොළ කපන මැෂිම ද කොටින්ම ඉස්කෝලේකම බඩු කාර්යාලේ පුරවලා.

ඉස්කෝලේ වටේ ටිකක් කැරකුනාම මං දැක්කේ හරි ම සුන්දර පරිසරයක් . පිට්ටනිය මායිම් වෙලා තිබුනේ හොරකැලේ රක්ෂිතයට. ඉදලා හිටලා රිලවෙක් දෙන්නෙකුත් කඩාගෙන ආවට, ඉස්කෝලේ බල්ලෝ තමන්ගේ අයිතිය පැහැර ගන්න උන්ට ඉඩ තිබ්බේ නැහැ.

ඔපිස් කාමරේ මුල්ලක තිබ්බ වානේ අල්මාරියක් ඇරියම මළලසේකර ශබ්දකෝෂ 6 ය 7ක් එක්ක පොත් 60 - 70වක් තිබ්බා. ඒ තමා ඉස්කෝලේ පුස්තකාලේ.

මට දුක හිතුණා.  ළගම පාසල හොදම පාසල නේ

මං නවකතා පොතක් මුලින්ම කියෙව්වේ පෙරේරා ටිචර්ගේ තුනේ පංතියේ ඉන්දැද්දි, පැදුරක් අස්සේ ඉදං. එදා ලොකු අම්මගේ උකුසු ඇසට එක අහුවෙලා ගුටිත් කෑවා. ඒ කාලේ නවකතා කියවන එක පොඩිවුන්ට අහිතකරයි කියලානේ ගොඩාක් දෙනා හිතුවේ. බටුවත්තේ මහජන පුස්තකාලේ විවෘත කරපු දවසේ මායි චන්දනයි පුස්තකාලේ ජනේලෙන් බලාගෙන හිටියේ අාසාව වැඩිකමට. එදා ජෝෂප් මයිකල් පෙරේරා ධිවර ඇමැති සහ ජාඇල ආසනේ මන්තීර්‍. මේක දැකලා අපි දෙන්නාව ඇතුලට අරං ගිහි සාමාජීක වෙන්න ඉල්ලුම් පත්‍ර දෙකක් දුන්නා.

“මට බැරිද මේ ළමයින්ට කියවන්න සුදසු පොත් ඉස්කෝලේ ඇතුලේ වැඩි කර ගන්න“
ආව දවසේ මුලටම හිතුණ දේ එක.

 අපේ Orientation Program දි අපි තර්ක විතර්ක වැඩිපුර කලේ අන්තර්ජාලය ගැන සමාජ ජාල අඩවි ගැන. ගොඩාක් සේවාරම්භක විදුහල්පතිවරුන් අන්තර්ජාලය හදුන්වන්න පාවිච්චි කලේ අනතර්ජංජාලය කියන වචනය. අපි නම් කිවේ බ්ලේඩ් එකත් මාරාන්තිකයි කියන එක.  මට FB එකේ මිතුරො ඉන්නේ සොච්චමයි. ඒ හින්දා මං හිතුවා පොඩි post එකක් වැඩි දෙනෙක් ඉන්න පෙඡ් එකක දාගන්න.

මං මුලින්ම කොරියාවේ ගිහින් ඉන්න අනුරාධපුරේ ඉස්කෝලේක පරණ ගෝලයෙක්ගෙන් මේ උදව්ව ගන්න  වැඩේ දැනුම් දුන්නා. මං ඉල්ලුවේ POST දාලා දෙන්න කියලයි. දෙය්යනේ එයාලා කොරියාවේ පන්සලක් හදන හින්දා ලංකාවේ දරුවන්ට පොත් ගන්න උදව් කරන්න අමාරුයි කිව්වා. මං ඉතිං සාධුකාරයක් දිලා  Beyond the mirror පේජ් එකේ ඇඩ්මින්ට කථා කරලා විස්තරේ කිව්වා. එතුමා ගොඩාක් මේ ගැන උනන්දු වුණා. .එතුමා පෝස්ට් එකක් දැම්මා.

 ඒ වගේම සිංහල බ්ලොග් කරුවන් අතර ඉන්න හිතහොද මානවවාදියෙක් වන ලක්මාල් කන්දේවිදාන මහත්මයා, මං එතුමගෙනුත් උදව් කරන්න කියලා ඉල්ලපුවාම එතුමාගේ අටම්පහුර බ්ලොග් අඩවියේ මේ ගැන දැන්වීමක් දැම්මා.
අපේ ළමයි ටික වාසනාවන්තයි.



ලංකාව පුරාම කට්ටිය පොත් එව්වා. සුමනේන් දෙකෙන් මට මගේ ඉලක්කයට යන්න පුලුවන් වුණා . අද වෙද්දි මේ ළමයින්ට කියවන්න පොත් 1770ක් තියෙනවා.

 මං කාර්යාලේ ඉස්සරහට වෙලා පාර දිහා බලාන හිටියේ නිකමට වගේ. ඈතින් හති හලාගෙන ආපු සපාරි බයිසිකලයක් තද බ්රේක් එකක් එක්ක ඉස්කෝලේ ගේට්ටුව ගාව නැවතුණා.

බයිසිකලේ හිටියේ තරමක වියපත් යුවලක්
නෝනා බෑග් එකක් කරේ දාගෙන හිිටියේ
මහත්තය බයිසිකලේ ගේට්ටුව ගාව නැවැත්තුවා . අර නෝනා ෂොපිං බැග් එකක දාගත්ත පාර්සලයක් පපුවට තුරැලු කරගෙන වටපිට බැලුවේ තරමක විපිලිසර නෙතු බැල්මක් රදවගෙන. මාව දැකල දෙන්නම මං දිහාවට ආවා.

“ලොකු මහත්තයා කවුද“

ඒ පිරිමියා
මං හිනාවෙලා දෙන්නව පිලි ගත්තා
දැන් අපි විස්තර කතා කරනවා.

“පාන්දරින් ආවේ මහත්තයා හැතැක්ම 30- 40ක් විතර තියෙනවා මගේ හිතේ, නේද හාමිනේ“

“ඔව් අපි පාර දන්නේත් නැහැනේ, අහං එන්න වෙන හින්දා ටිකක් කලිං ආවා“

මම දවසක් අනුරාධපුරේට  මගේ ඩිස්කවරි බයිසිකලෙන් ගිහිං එපා වුනා. පස්ස පැත්ත ගන්න දෙයක් නැහැ.

“මහත්තයාගේ පුස්තකාලේට පොත් එකතු කරනවා නේද?“

“අපේ මිණිබිරි තමා විස්තරේ කිව්වේ,  ඔය කොමිපියුටරේ මොකක්ද එකක දාලා තිබුණයි කියලා“

“අපි ඉතිං ලොකු සල්ලි කාරයෝ නම් නෙවේ“

“අපිට පුලුහං විදියට පොත් ටිකක් ගත්තා“

“මෙවා හොදයි ද බලන්නකෝ මහත්තයෝ“
මේ විසල් හදැති යුවල ටදිනිට පොත් ටික දුන්නේ  දෑතින්ම

“මහත්තයෝ මට පොත්නං ගන්න පුලුවන් වුනේ ඔච්චරයි , එත් මහත්තයා මට පුස්තකාලේ හදන දවස කියන්න මං එනවා දවස් දෙකක් තුනක් වැඩ කරලා දෙන්නම්. මගේ රස්සාව මේසන් වැඩ “

මං ඉංග්‍රීසි ම්ස්ට කතා කලේ ඔලුවෙන්.
වැසිකිලියට යාමේ ඇවැසියාවක් නොවුණත් මං වැසිකිලියට ගියා. ඇස් එහෙම හොදට හෝදගෙන විනාඩි කිපයකින් මං අපහු ඔපිස් එකට ආවා .
ඉංග්‍රීසි මිස්ගේ ඇස් දෙක ජීල් බෝල වගේ රවුං වෙලා. මං එනකොටම ඇය හනි හනිකට පැන ගත්තා.

ඒ උත්තුංග මානවයන්  දෙපලගේ නික්ම යාම මං බලාගෙන හිටියේ සියලු මිනිස් වග මෙසේ වන්නේ නම් යන හැගුමෙන්
😅